Першае знаёмства з гарналыжным спортам

На гэтыя выходныя нарэшце здзейснілася маё першае знаёмства з гарналыжным спортам. Прычым, атрымалася так, што ў пятніцу ўвечары мы апынуліся ў Сілічах, а выходныя правялі з калегамі ў Лагойску. Цікава, але ўражанні ад двух дзён абсалютна розныя.


Read more...Collapse )

Падарожжа на востраў Крыт. Частка трэцяя. Горная.


З нядаўняга часу кожная наша паездка арганічна спалучаецца з паходам у горы (пра які, як правіла, да апошняга моманту я мала што ведаю). Так, наступнай кропкай нашага падарожжа па востраве Крыт стаў невялічкі рыбацкі гарадок Хора-Сфакіон (Χώρα Σφακίων).
Раён вострава, дзе знаходзіцца Хора-Сфакіон, называюць Сфакія, а сам гарадок з'яўляецца цэнтрам дадзенага рэгіёну. Насельніцтва ўсяго гарадка складае каля чатырохсот чалавек. У Хора-Сфакіон мы прыехалі на машыне пад вечар. Мы павячэралі, засяліліся ў гатэль (які на гэты раз быў болей падобны на савецкую гасцініцу) і пачалі падрыхтоўку да паходу, бо раніцай на мясцовым аўтобусе мы павінны былі накіравацца да суседняй вёсачкі Арадэна.
Read more...Collapse )

Выходныя ў Друскінінкаі

Аднымі снежаньскімі выходнымі мы нарэшце вырашылі здзейсніць паездку ў Друскінінкай. Даволі часта чула ад сяброў добрыя словы пра гэты горад, але самім пабываць у Друскеніках неяк не выдавалася. Так, ці тое ад суму, ці тое пад натхненне быў замоўлены чарговы гатэль і ў пятнічку пасля працы мы адправіліся ў гэты невялічкі літоўскі горад. Як заўсёды, прысутнічала хваляванне накот мяжы, бо мы былі вельмі стомленыя і хацелася, безумоўна, як мага хутчэй прыехаць на месца і адпачыць. Што ж, сказаць, што Прывалкі - гэта самы шыкоўны пункт пропуску на мяжы, гэта нават нічога не сказаць. Праз пэўныя хвілін 20 мы былі ўжо ў Літве, ехалі па лясной прысадзе, а за вокнамі падаў казачны снег.



Read more...Collapse )

Чытаць далей: http://kvetka-paparaci.com/blog/vyhodnyja-druskininkai

Падарожжа на востраў Крыт. Частка другая.

Пра самы лепшы пляж

У гэтай частцы нашага расповеду пра падарожжа на востраў Крыт будзе ісці гаворка пра самы лепшы пляж, на якім мы пабывалі на востраве. Пляж гэты называецца Элафанісі (Elafonisi beach).
І напрыканцы нашага падарожжа, калі мы ўжо паглядзелі на розныя-розныя пляжы, пляж Элафанісі застанецца назаўсёды нашым фаварытам на востраве Крыт.
Да пляжа Элафанісі можна значна прасцей даехаць, чым да пляжа Балас, а таксама значна прасцей можна пакінуць машыну, бо непасрэдна ля Элафанісі знаходзіцца вялікая танная стаянка для аўтамабіляў. Ды й па прыгажосці сваёй пляж Элафанісі зусім не саступае так добра вядомаму Баласу. Цікава, што ў перакладзе з грэчаскай мовы востраў Элафанісі значыць "востраў аленяў". Сувязі з аленямі мы ( і як, падаецца, і сам даведнік па востраве) так і не знайшлі, але факт цікавы.

Чытаць далей: http://kvetka-paparaci.com/blog/padarozhzha-na-vostra-kryt-chastka-drugaja

Падарожжа на востраў Крыт. Частка першая.

Гэты невялічкі расповед - частка апавяданняў пра наша надзвычайнае падарожжа ў Грэцыю, а менавіта на востраў Крыт. Гэтым годам нам вельмі хацелася пазнаёміцца з Грэцыяй, а наконт Крыту - сумнёваў не было, гэта рашэнне атрымалася неяк само сабой. Квіткі на самалёт былі замоўлены, была замоўлена машына для падарожжаў па востраве, а мы з нецярпеннем чакалі сярэдзіны верасня, каб ізноў хоць на трошкі часу вярнуцца ў лета. Шчыра кажучы, на выбар гатэляў гэтым разам мы адвялі значна меней часу і большасць з іх мы замаўлялі ўжо непасрэдна перад паездкай (мажліва, таму яны атрымаліся такія розныя, але ў той жа час кожнае месца было са сваім характарам).

І вось мы ўжо ў самалёце, не верым самім сабе, што праз некалькі гадзін мы апынемся на цёплым Крыце, будзем гуляць па беразе і з асалодай дыхаць марскім павертрам.

Мы прыляцелі ў невялічкі аэрапорт у горадзе Ханья. Непасрэдна ў нашым крытскім падарожжы мы атрымалі першы вопыт карыстання арэндным аўто. Што ж, атрымалі мы машыну пасля прылёту вельмі хутка і лёгка. Амаль праз хвілін 15-20 мы сядзелі ў салоне нашага белага Nissan Micra, а з магнітолы лілася музыка, загадзя прыгатаваная намі да падарожжа. Машынка шпарка ляцела па дарозе і ведаць яшчэ не ведала, па якім бездарожжы мы павядзем яе падчас нашага падарожжа.

Увечары мы прыехалі ў наш транзітны гатэль і пайшлі на сустрэчу з морам. Наступае ноч, навокал - шум мора, а ў галаве - толькі ціхае адчуванне таго, што ёсць толькі ты і колькі дзён разам з морам.



Чытаць далей: http://kvetka-paparaci.com/blog/padarozhzha-na-kryt-chastka-pershaja

November Walk


Лістапад - гэта заўсёды лёгкае адчуванне зімовых святаў, хатніх вечароў і, у той жа час, вясенняга сонейка, на праменні якога так файна глядзець скрозь галіны дрэваў.
Такое сонейка парадавала нас у суботні дзень падчас лясной прагулкі з Харвікам.

Такім чынам, трошкі восеньскіх замалёвак...

Чытаць далей: http://kvetka-paparaci.com/blog/november-walk

Працуй пільна - будзе Вільня, альбо добрае месца на выходныя.

"Працуй пільна - будзе Вільня", казалі раней. Добра казалі, бо зараз апасля працоўнага тыдня вельмі проста і добра апынуцца ў суседняй сталіцы. Тым больш месцаў для таго, каб цікава пабавіць час, - дастаткова. У гэты візіт у Вільню мы адкрылі для сябе Sue's Indian Raja.
Sue's Indian Raja
Нечакана для саміх сябе мы з нашай дарагой сяброўкай апынуліся ў індыйскай рэстарацыі ў самым цэнтры горада пад назвай Sue's Indian Raja.
Знайці дакладны адрас, а таксама пачытаць водгукі можна тут: https://www.tripadvisor.ru/ShowUserReviews-g274951-d779192-r212826609-Sue_s_Indian_Raja-Vilnius_Vilnius_County.html

Заходзіш у рэстарацыю і адразу натхняешся дэкорам. Для нас ён з першай хвіліны нават падаўся вельмі пампезным (асабліва ўлічваючы той факт, што ў рэстарацыі мы апынуліся спантанна, а з вопраткі на восень у нас былі толькі байкі ды кросы). Але ж, калі ты садзішся за стол і атрымоўваеш меню, глядзіш на людзей навокал, то разумееш, што абсталёўка вельмі прыязная і ты ўжо адчуваеш сябе вельмі ўтульна. Дарэчы, у рэстарацыі мы сустрэлі не аднаго, як можна выказаць здагадку па знешнасці, карэннага індуса, што для нас заўсёды добры паказнік якасці таго ці іншага месца. Што да кухні - усім нам вельмі спадабалася. Страву можна абраць на свой густ - ад вельмі вострай да зусім далікатнай. Па кошце атрымалася трохі даражэй за звычайную кавярню, але і не дорага-багата. Таму, смела можна спрабаваць). Мы ж так натхніліся дадзенай рэстарацыяй, што прыйшлі дадому і глядзелі самы сапраўдны індыйскі фільм з песнямі і танцамі на тры гадзіны).

Дыяруш нашага падарожжа. Дзень першы.

Даўно ўжо тры гадзіны ў цягніку не цягнуліся так доўга. Падавалася, што хвіліны марудна цякуць, як быццам бы на зло табе, бо яны, безумоўна, добра ведаюць, як даўно ты чакаў гэтага падарожжа. Ад такога далёкага чакання нават і не адразу ўцяміш, што вось ён "ты", у цягніку, накіроўваешся ў далёкую дарогу.

Ляціць уздоўж беларуская чыгунка, і неўзабаве заўважаеш, што пачалася восень. Вельмі рэзкая змена надвор'я і пейзажу за вокнамі. І такі дзіўны настрой. Неверагоднае прадчуванне новых мясцін мяжуе са стомленасцю і адчуваннем восені.

Навокал усё так жа актыўна пішуць пра пледы, каву і кнігі, а ты збіраешся невядома куды за новымі прыгодамі. Бо для нас яшчэ не пачалася восень, для нас заканчваецца лета, якое мы да канца не спазналі.


  • Current Mood: excited excited

Чалавек-батарэйка

Я - чалавек-батарэйка, ад зарадкі да зарадкі.

Вырываешся ў эмацыйны зарад (а часцей гэта, безумоўна, падарожжа з дарагімі мне людзьмі) і згасаеш з цягам часу. Падаецца, зараз ужо павінна заміргаць чырвоная лямпачка, бо, як ніколі, патрабуецца змена дэкарацый.

Пазнака дня на календары ляціць сама, як шалёная, бо я нават не паспяваю яе зрушваць. Тыдзень за тыднем. Азіраешся - а ўжо і канец жніўня. Вядома, мой любімы летні месяц праляціць яшчэ хутчэй. А потым застанецца колькі часу да чырвонай адзнакі, і ты зноў, як новенькі, усміхаешся кожнаму новаму дню.

Падаецца, трэба болей запісваць, каб у часіны суму перачытваць свой настрой у моманты зарадкі, супакоіцца, і не мітусіцца.

Пра Менск

Добра было апынуцца раніцай суботы ў цэнтры Менска, залітага сонцам.
У такія моманты пачынаеш разумець, наколькі гэты горад ужо стаў табе родным.
Быццам бы жывеш тут з самага дзяцінства і табе знаёмы кожны куточак, кожная вулачка.
З пэўнымі мясцінамі звязаныя своеасаблівыя ўспаміны.
Восем год так зраднілі мяне з Менскам.
І наш Менск (хоць і такі савецкі) ... такі прыгожы!